Guardian ile yapılan söyleşide aktör John Hannah, kariyeri, set anıları ve kişisel itirafları üzerine konuştu. Hannah, hem popüler rollerin hem de daha deneysel işlerin kendisini hâlâ meşgul ettiğini, yaşamında ve kariyerinde içtenlikle düşündüğü noktaları paylaştı.
Söyleşide Hannah, Four Weddings and a Funeral ile akılda kalan anılardan birinin WH Auden şiiri olduğunu, ancak uzun zamandır tamamını ezbere söyleyemeyeceğini söyledi. Paul Calf’in Video Diary ve Sliding Doors gibi çalışmalardan gelen geri bildirimleri anlattı; Eminem bağlantısıyla ilgili olarak, Sliding Doors soundtrack'inde yer alan Thank You parçasını anlatarak Eminem'in bu tatlılığı karşıt bir hikâyeyle dengelediğini duymuş olduğunu belirtti.
Hannah, kötü karakterleri oynamanın daha eğlenceli olduğuna inandığını ve sık sık bilim insanı ya da doktor rolleri aldığını; bunun sebebini İskoç aksanının onu eğitimli göstermesiyle açıkladı. A Touch of Cloth ile Black Mirror arasındaki deneyimi karşılaştırırken Cloth'un yüksek kamp unsurları içerdiğini, Black Mirror'ın ise 1980'lerin karanlık BBC geç saat psikopat dramı havasında olduğunu söyledi.
Spartacus setinden bir anekdot paylaşan Hannah, çekimlerin sürprizlerle dolu olduğunu ve örnek olarak iki numaralı bölümde Lucy Lawless ile olan sahnesinde, çekim sırasında beklenmeyen fiziksel yakınlık ve esprili zorluklar yaşandığını anlattı. Oyunculuğun bu tür beklenmedik anlarının çekici olduğunu ifade etti.
Setten obje alma itirafı da söyleşide yer aldı: The Mummy filminden aldığı, altın renge boyanmış fiberglas bir Mısır köpeği başını mini bahçesinde dekorasyon amaçlı kullandığını söyledi. Brendan Fraser'ın kendisini takıldığını, Richard E. Grant ve Alan Cumming gibi meslektaşlarının da benzer şekilde set objelerine eğilimli olduğunu dile getirdi.
Gerçek hayatta sık sık yön bulma sorunu yaşadığını, hatta 'banyoya giderken bile kaybolduğunu' ifade eden Hannah, bu yüzden Celebrity Race Across the World gibi bir programa katılamayacağını söyledi; uçak kaçırmaktan, yanlış gün veya durakta inmeye kadar çeşitli yol hikâyeleri paylaştı.
Agents of SHIELD sorusuna verdiği yanıtla duygusal bir yönden bahseden Hannah, eğer mümkün olsaydı bir Life Model Decoy yapacağı kişinin babası olacağını ve 'Babam. 11 yıl önce öldü' diyerek ebeveynlerini ne kadar özlediğini açıkladı. Annesi için de aynı duyguyu taşıdığını; çocuklarının telefonlara gömülmüş olduğunu, eskiden bir aile üyesini aramanın madeni parayla mümkün olduğunu hatırladığını anlattı ve ebeveynleriyle daha fazla zaman geçirmeyi dilediğini belirtti.
Kariyer planlarıyla ilgili olarak, 60 yaşında emekliliği şaka yoluyla düşündüğünü, bunun kendisini başarılarını takdir etmeye ittiğini, ancak aslında son zamanlarda daha da meşgul olduğunu söyledi. 'Bad Day at the Office' gibi işleri beklenmedik şekilde gelen fırsatlar olarak tanımladı ve 64 yaşında hala deneysel, tuhaf ve beklenmedik projelerde yer alabileceğini ifade etti.
Son olarak, James Nesbitt ile ilişkilerinden bahseden Hannah, 90'larda beşli futbol oynadıklarını, geçen yaz Nesbitt'in kızı ile kendi oğlunun mezuniyetinde karşılaştığını ve insanların onu James Nesbitt sanmasını fırsat bilerek bazen kaba davranıp suçun Nesbitt'e atılmasına izin verdiğini söyledi. Söyleşi, Hannah'nin kariyerine, set alışkanlıklarına ve aile hayatına dair samimi, esprili ve yer yer şaşırtıcı detaylarla sona eriyor.
