Shygirl olarak bilinen Blane Muise, uzun ilişkisi ve aşkın getirdiği güvenin ilham verdiği ikinci albümü Swallow!'ı gitar ağırlıklı, epik bir rock kaydı olarak tanımlıyor; müzik kariyerindeki dönüşümünü ve kişisel hayatındaki değişimi anlatırken, alt kültürden ana akıma uzanan başarı öyküsünü de ortaya koyuyor.
Röportajında acil durum hazırlığı yaparkenki mizahi anekdotla başlayan Shygirl, Want More ile 2016'da kulüp sahnesine girişinden bu yana özenli bir çalışma yürüttüğünü söylüyor; on yılda kült alt sahneden Beyoncé ve Charli XCX için açılışlar yapacak, 2024 Mobo ödülünü kazanacak ve Madonna'nın Confessions II – The Film'inde rol alacak kadar ilerlediğini anlatıyor.
Swallow! için kullandığı tanım, mahremiyet, savunmasızlık ve karşılıklı bağlılığa bir övgü olarak öne çıkıyor. Albümün sound'unu William Orbit dönemi Madonna etkili, rüya gibi gitarlar ve anthemik davullarla tanımlayan sanatçı, önceki işlerindeki hyperpop, UK garage ve elektronika öğelerinden farklı bir yöne geçtiğini vurguluyor.
Albümün merkezindeki tema Shygirl'in uzun ilişkisinin detayları: Raya üzerinden tanıştığı ve sesli mesajla ikna olduğu partneri George Smale ile ilişkisini; Tokyo'ya uçak biletini "ekonomiden" aldırıp birlikte 10 gün geçirip kısa süre sonra birbirlerine "seni seviyorum" dediklerini aktarıyor. Bu ilişki, Swallow!'ın lider single'ı Lucky[Hymn] dahil bir dizi şarkıda doğrudan duygusal kaynak olmuş.
Kariyerinin kronolojisinde Shygirl, Amsterdam'da ilk konserini henüz EP yayımlanmadan ayarladığı anı, modellik ajansındaki işini bırakarak müziğe odaklanmasını ve markalarla anlaşma sürecindeki pazarlıklarını anlatıyor; Rihanna'nın Fenty Beauty'si için bir reklam teklifi aldığını, bunun finansal dönüm noktalarından biri olduğunu söylüyor. 2020'de bir plak şirketiyle anlaştığını ve röportaj tarihine göre bu yıl bir ev satın aldığını ekliyor.
Çocukluğuna dair verdiği ayrıntılarda ise Güneydoğu Londra'da büyüdüğünü, ailesinin genç yaşta çocuk sahibi olduğunu, babasının Grenada kökenli olduğunu ve ailesinin sıkı çalışmasının onun hırsını biçimlendirdiğini anlatıyor: "Ailemin fedakârlığının bir değeri olduğunu kanıtlamak istiyorum" diye özetliyor. Bu başarı hissiyle gelen suçluluk duygusunun da farkında olduğunu ifade ediyor.
Müzikal tercihler ve ilhamlar
Shygirl, milenyum kuşağı olarak gitarla beslenen popun hâkim olduğu dönemde büyüdüğünü, Keane ve Madonna gibi isimlerin etkisini hissettiğini söylüyor; gençliğinde serendipite ile müzik keşfinin HMV gibi mekânlarda gerçekleştiğini hatırlıyor. Swallow! parçalarında klasik bir tona dönük bir hissiyat olduğunu, bazı şarkıların 'indie' kategorisine yaklaştığını belirtiyor.
Kadın olmanın kariyerindeki engellerine dair gözlemlerini de paylaşan Shygirl, müzik endüstrisinde kuralların ve kategorilerin değişebildiğini, örneğin Beyoncé örneğinden hareketle ödül kurumlarının kategori ayarlamaları yapabildiğini ve bunun sanatçılar için bir tavan yaratabileceğini söylüyor. Bu yüzden yalnızca statükoyla yetinmeyen, farklılığı arayan kişilerle çalışmak istediğini ekliyor.
Video ve görsel işler bakımından Shygirl, partneri Smale ile birlikte albüm için bağlantılı videoları ortak yönettiğini, bu kliplerde bir kaçırılma temasının işlendiğini ve karakterinin bağlandığı, bağırdığı ve duygularını dışa vurduğu sahnelerle daha önce deneyimlemediği bir ifade alanı bulduğunu anlatıyor. Videonun finalinde kameraya bakarak dördüncü duvarı kırmak istediğini, bazen klişelerin klişe olmalarına rağmen işledikleri sebepler olduğunu belirtiyor.
Röportajın duygusal kapanışında Shygirl, Real adlı şarkının Japonya anılarını ve aşka dair yeniden gözden geçirişini nasıl tetiklediğini, albümü sevgilisine dinletmenin onu ağlattığını ve ilişkinin karşılıklı bir tercih olduğunu söyleyerek anlatıyor: "Biz her zaman birbirimizi seçiyoruz" diye özetliyor.
