The Guardian'da yayımlanan albüm incelemesine göre, Londra merkezli dokuz kişilik Shovel Dance Collective'in üçüncü albümü Everything in Readiness dinleyeni baştan sona sarsan, deneysel bir folk kaydı olarak sunuluyor. İnceleme albümün üç şarkılık, on dakikadan uzun açılış süitinin dramatik ses sıçramalarıyla başladığını, bir notalık öğütücü drondan Velvet Underground benzeri cılız çığlıklara ve ardından gelen geleneksel bir reelin karanlık-acı bir aralığa geçtiğini aktarıyor. Tally Ho! Hark Away! parçasında ise 1940'larda derlenen bir av şarkısının coşkulu bir gürültü patlamasıyla üst üste bindirildiği, arka plandaki düzensiz kaosun hangi enstrümanlardan oluştuğunu ayırt etmenin güç olduğu, ancak yoğun distorsiyonlu gitarın bulunduğunun anlaşıldığı belirtiliyor.
İnceleme, grup için kullanılan kısa tanımlamanın Lankum’un İrlanda folk’ü üzerinde yaptığı işi çağrıştırsa da Shovel Dance Collective'in neredeyse hiç Lankum’a benzemediğini vurguluyor. Yazıda, kolektifin kaotik kolaj yaklaşımının Todmorden merkezli Folklore Tapes etiketi tarafından yayımlanan alan kayıtları, halk şarkıları ve avangard kompozisyon koleksiyonlarına daha yakın hissettirdiği ileri sürülüyor. Albümün ses manzarası lo-fi kayıtların distortion ve bant hışırtısına bulanmış anlarından, geleneksel kömür işçisi şarkısı Jowl, Jowl and Listen’ın aşırı gürültüyle yeniden işlenmesine kadar geniş bir spektrumu kapsıyor.
İnceleme parçaların bazen sadece kuş sesleri eşliğinde söylenene kadar çıplak; bazen de Who Killed Cock Robin? A Summoning (Kind Morning in our Fists) gibi geniş, yankılı bir mezarlıkta kaydedilmiş izlenimi veren huzursuz bir ambient parça ürettiğini aktarıyor. Bu çeşitlilik, dinleyicide sersemlemiş ve şaşkın bir his bırakıyor; eleştirmenin değerlendirmesine göre albümün en güçlü tarafı grup üyelerinin deneysel müzikal sürprizleriyle dinleyiciyi sürekli peşlerinde koşturması. İnceleme, bu yönüyle Everything in Readiness’in mevcut müzik ortamında başka bir şeye benzemediğini ve eski şarkıları dağınık, taşkın biçimde yeniden canlandırdığını belirtiyor.
Politik içerik ve tarihsel yeniden yorumlama
Yazıda Shovel Dance Collective’in yüksek sesle ilan ettiği sol eğilimleri ve yüzyıllık şarkılarda güncel yankılar arama isteğinin açık olduğu not ediliyor. Örnek olarak kapanış parçası I Wish There Was No Prisons ile 1694 tarihli Broadside türü eser Bold Captain Avery’in yeniden işlenmesi veriliyor; inceleme Bold Captain Avery şarkısının korsanlığı özgürlükçü bir anlatıya dönüştürdüğünü, gerçekte Avery’nin bir servetbiriktirici ve Ganj-i-Sawai baskını gibi saldırılarının kendi adamlarını bile şok ettiğini hatırlatıyor. Eleştiri, kolektifin tarihi materyali günümüz siyasal bağlamına —incelemede 2026 ifadesiyle anılan bir döneme— taşırken, bu siyasal referansın müziğin sessel etkisinin önüne geçmediğini savunuyor.
Yazı, grubun müzikal kökenlerine dair de somut bilgiler veriyor: bazı üyelerin post-rock grubu Caroline, doğaçlama üçlüsü Sullow ve öngörülemez yapısı ile tanınan Gentle Stranger gibi projelerde de yer aldığı belirtiliyor. Bu bağların, deneysel müziğe ve geleneksel malzemeyi farklı formlarda yeniden ele almaya katkıda bulunduğu ileri sürülüyor. İnceleme, İngiliz folk geleneğinin tarih boyunca kriz zamanlarında alışılageldik limanlarından kopup yeni dinleyici ve müzisyen kümelerine ulaşma eğiliminde olduğuna dair bağlamsal yorumlar da sunuyor.
Eleştirmen, albümün politik içeriğinin varlığını not etmekle birlikte asıl önceliğin albümün ses dünyası olduğunu belirtiyor: politik söylem isteyenler için malzeme bulunuyor, ama anlık haz ve şaşkınlık yaratan şey albümün baş döndürücü ses sürprizleri. Bu yaklaşımın olumlu olduğu, çünkü albümün hem yüzyıllık şarkıları kaba, kaotik ve canlı hissettirdiği vurgulanıyor. İnceleme, kolektifin deneysel ve yer yer rahatsız edici yaklaşımlarının dinleyicide hem arındırıcı hem de coşkulu etkiler yarattığını ifade ediyor.
Son olarak, incelemede bu eserin özgünlüğüne değinilirken, dinleyicilere hitap eden referanslar da yer alıyor: yazıda Lankum ile yapılan karşılaştırmanın sınırlı olduğu, kolektifin daha çok Folklore Tapes’in yayımlarındaki kolaj/alan kayıt estetiğine yakın hissettirdiği not ediliyor. İncelemenin kapanışında ayrıca, yazarın o hafta dinlediği diğer bir albüm (Darren Hayman – Close Your Eyes and Face the Sun) anılmasıyla metin kişisel dinleme notları bağlamında bitiriliyor. İnceleme yorum/eleştiri niteliğindedir ve albümün müzikal yapısı, içerdiği parçalar, siyasi göndermeler ve kolektifin bağlantıları hakkında kaynakta verilen ayrıntıları aktarıyor.
