The Guardian'ın eleştiri yazısına göre, Back to Black albümünün 20. yılı vesilesiyle düzenlenen ve prodüktörler Mark Ronson ile Salaam Remi tarafından hazırlanan all-star anma gösterisi Amy Winehouse’un benzersiz özelliklerini tam olarak yakalayamıyor. Yazı, şovun BBC için sahneye konulmuş olmasının akışı sık sık sahne içi röportajlar ve Jo Whiley’nin övgüleriyle böldüğünü belirtiyor ve bunun televizyondan kaynaklanan bir yapısal sorun olduğunu vurguluyor.
Eleştiride, Winehouse’un oyunsu tavrı, keskinliği, anarşik karizması ve müzik zevkinin eksikliğinin cover’larda hemen göze çarptığı ifade ediliyor; örneğin eski bandın özenli icrası bile, Amy olmadan Toots and the Maytals’ın Monkey Man yorumunu yalnızca bir cover olmaktan öteye taşıyamıyor. Yazara göre Winehouse, soul, caz, hip-hop, two-tone ve 60’lar kız gruplarını karıştırmıştı ve özü bu animasyondu; şovda bu temel unsur genelde yok oluyor.
Yazı, Back to Black albümünün modern aşk şarkıları olarak hâlâ mucizevi bir bütün olduğunu kabul ediyor, fakat yeniden canlandırmaların sınırlayıcı olduğunu savunuyor; farklı, ayırt edici şarkıcılar Amy’nin vurgulayıcı, cesur söyleyişini taklit ederken kendilerini gömüyorlar. Bu sebeple şovun gerçek coşkusu yeni ve beklenmedik yaklaşımlarda ortaya çıkıyor.
Öne çıkan performanslar
Eleştiri Jessie Reyez’in Rehab’i inandırıcı bir şekilde icra etmesini, Londra üçlüsü Flo’nun He Can Only Hold Her’da TLC ile The Supremes arası bir çizgi yakalamasını olumlu örnekler olarak sunuyor. Yebba’nın Ronson’un gitarda eşlik ettiği Love Is a Losing Game yorumu 'spektral, minimalist' olarak tanımlanıyor ve yazar bu versiyonun Twin Peaks Roadhouse’u andıracağını belirtiyor.
Yazıda ayrıca, Valerie’nin finalinde yapılan coşkulu, mikrofon devretmeli toplu performansın beklenmedik biçimde dokunaklı bulunduğu aktarılıyor; bu bölüm, Winehouse’un müzikal 'kız kardeşleri ve kız çocukları'ndan oluşan çeşitli bir tablo sunarak nadir görülen bir kaos unsuru sağlıyor ve gösterinin sevgiyle küratörlüğünün hoş bir ışıltı bıraktığını söylüyor.
Yazarın genel kanaati, gösterinin kimi anlarda parladığı ve sevgiyle hazırlanmış bir anma olarak hoş bir etki bıraktığı yönünde; ancak aynı zamanda Amy Winehouse’un kendine has parlaklığının şov boyunca kaybolduğu, o parıltının yerini yakıcı bir alevin aldığını vurgulayarak eleştiriyi sonlandırıyor. Yazının tonu eleştiri niteliğindedir ve değerlendirmeler The Guardian muhabirinin gözlemlerine dayanmaktadır.
