The Guardian Culture, Leonard Cohen'in kariyerinden 20 şarkılık bir seçki yayımladı; derlemede 1 numaraya 1971 tarihli "Famous Blue Raincoat" yerleştirildi ve her şarkı için gerekçelendirici yorumlar paylaşıldı. Yazı, Cohen'in farklı dönemlerinden örnekleri kronolojik referanslarla değerlendiriyor ve şarkıların arka planlarına, düzenlemelerine ve sözlerine dair tespitler içeriyor.
20–11
20 numarada yer alan 1988 kayıtlı "First We Take Manhattan" için makale, I’m Your Man albümündeki sentetik üretimin bölücü olduğunu ama açılış parçasında bunun işe yaradığını; Pet Shop Boys'vari düzenlemenin Cohen'in hırıltılı vokaliyle çatışarak esere uğursu bir gerilim kattığını belirtiyor. 19'da gelen 2011 tarihli "Going Home" ise Old Ideas albümünün keskin nükteli açılışı olarak tanımlanıyor; Cohen şarkıda kendisini doğrudan dinleyene hitap ederek sanatçıyı küçümsüyor.
18 numarada 1977 tarihli "Memories" var; Death of a Ladies' Man albümünü Cohen'in kendisinin "bir felaket" diye nitelediği, prodüktör Phil Spector ile kaotik kayıt sürecinin anıldığı yazıda bu parçanın albüm içinde öne çıktığı ve canlı söyleyişlerde sıkça korunduğu not ediliyor. 17'de Popular Problems (2014) döneminden "Almost Like the Blues" yer alıyor; şarkı insanlığın insanlığa uyguladığı kötülükleri, eleştirileri ve kendi ölümlülüğünü hüzünlü bir bakışla tartıyor. 16 numara 2001'den "A Thousand Kisses Deep"; Ten New Songs albümünün sade kayıt atmosferi ve şarkının pişmanlıkla zamanın geçişini düşündüren duygusuna vurgu yapılıyor.
15–11
15. "Death of a Ladies' Man" başlık parçası için yazı, Cohen'in şarkacılığı ile Spector'un "daha fazlası" yaklaşımının bazen boğucu olabildiğini ama bu parçada düzenlemenin şarkının havasını tamamladığını savunuyor. 14 numaradaki 2016 kayıtlı "You Want It Darker" ise makalede Cohen'in son dönem işlerinden biri olarak değerlendiriliyor; albümün ve başlık parçasının, yazıya göre, ölümün yakınlığını ve inançla ilgili karmaşıklıkları ele alan sarsıcı bir tonda olduğuna dikkat çekiliyor.
13. "Chelsea Hotel #2" Janis Joplin'le kısa bir karşılaşmayı anımsatan bir parça olarak okunuyor; şarkı, aynı zamanda dönemin umutlarının söndüğüne dair bir ağıt hissi taşıyor. 12 numaradaki 1988 tarihli "Everybody Knows" içinse eserin amansız karamsar dünya görüşü ile siyah mizahı harmanladığı, dönemin benzer taşlamalarından ayrıldığı vurgulanıyor. 11. "Avalanche" (1971) ise Songs of Love and Hate albümünün karanlık kalbi olarak tanımlanıyor; makalede Nick Cave'in bu parçayı kişisel sanat dünyasını destekleyen temel ölçülerden biri saydığı anılıyor.
10–1
10 numarada 1984 tarihli "Dance Me to the End of Love" var; şarkının, Nazi kamp orkestralarından esinlenen ürkütücü bir arka plana sahip olduğu ve ömür boyu bağlılık dileğinin karanlık ima ve çağrışımlarla yüklü olduğu ifade ediliyor. 9'da 1992 tarihli "The Future" yer alıyor; şarkı, yazıda dönemin sosyopolitik çalkantılarına apokaliptik bir yanıt olarak okunuyor. 8 numara "Tower of Song"; Cohen'in yazma sürecindeki zorluklarını ve parçanın pek çok sanatçı tarafından cover edilme eğilimini öne çıkarıyor. 7. "Anthem" (1992) içinse, "There is a crack in everything, that's how the light gets in" dizesinin en çok aktarılan satırlardan biri olduğu ve şarkının insan kusurlarına rağmen umudu yadeden bir yapıta dönüştüğü belirtiliyor. 6 numara ise 1988'deki synth dönemi şarkısı "I'm Your Man"; makale, düşük bütçeli, kimi için kitsch görünen düzenlemenin şarkının kendini aşağılayıcı temasına uygun düştüğünü söylüyor.
5–1 arasındaki final diliminde makale, 5 numaraya yerleştirdiği 1984 tarihli "Hallelujah"ın yolculuğuna dikkat çekiyor: albümde pek rağbet görmeyen bir parça olarak başlayıp John Cale yorumuyla popülerleşmesi ve Shrek filmindeki yerinin ardından en bilinen Cohen şarkılarından biri haline gelmesi anlatılıyor; Cohen'in parçanın film kullanımına yasak koymayı düşündüğü notu da metinde yer alıyor. 4 numaradaki 1968 tarihli "So Long, Marianne" için yazar, şarkının country esintilerini ve itiraf niteliğindeki sözlerini öne çıkarıyor. 3. "Bird on the Wire" (1969) Marianne Ihlen'in desteğiyle ortaya çıktığı, Kris Kristofferson'dan alıntılanan bir hayranlık ifadesiyle anıldığı biçimde sunuluyor. 2. "Suzanne" (1968), çıkış parçası olarak albümü açmasının ve çok sayıda önemli isim tarafından cover edilmesinin altı çizilerek ele alınıyor. Son olarak 1 numara "Famous Blue Raincoat" (1971), aşk üçgenini mektup formunda tasvir eden hüzünlü anlatımı, atmosferi ve zarif melodisiyle birinci seçiliyor; makale, parçanın melodisinin daha sonra Leo Sayer'ın "When I Need You" şarkısında yankılandığı eleştirisini de aktarıyor.
Sonuç paragrafında yazar, Cohen discografisinden yalnızca 20 şarkı seçmenin zorluğuna dikkat çekiyor; sıralamanın kişisel bir tercih olduğuna, birçok hak eden eserin listede yer almadığına ve derlemenin yorum içerdiğine vurgu yapılıyor.
