Guardian yazarı, That Thing You Do! filmini "feelgood" türünün kişisel bir örneği olarak sunuyor; filmin yarattığı yarı-hayali coşku anlarının izleyicide yaratabileceği ortak mutluluk hissini ve bu nedenle filmin kendisi için neden bir teselli kaynağı olduğunu ana gelişme olarak anlatıyor.
Yazıda, 1996 yapımı filmin arkasında Tom Hanks’in o dönemde Hollywood’un zirvesinde olduğu, arka arkaya en iyi aktör Oscar’larına sahip olduğu ve 1995’in en çok gişe yapan yapımları arasında Toy Story ile Apollo 13 bulunduğu hatırlatılıyor; Hanks’in senaryosunu yazıp, yönetip ve kadroya katılmış olmasının yazar için özel bir anlamı olduğu vurgulanıyor.
Filmin merkezindeki kurgusal pop grubu Wonders (ilk başta Oneders olarak yazılıyor) anlatılıyor: grup, davula oturan Guy Patterson’ın (Tom Everett Scott) şarkının temposunu aniden yükseltmesiyle patlama yapan bir başarı yakalıyor; eser kısa sürede radyo çalma listeleri, yerel organizatörler ve sonunda Mr White adında bir plak yapımcısının dikkatini çekiyor.
Filmin güçlerinden biri olarak sürekli çalan başlık şarkısı ön plana çıkarılıyor; o şarkının yazarının Fountains of Wayne’den merhum Adam Schlesinger olduğu ve şarkının film boyunca defalarca duyulmasının izleyiciye hep iyi hissettirdiği belirtiliyor.
Yazar, filmin ritmini ve temposunu 108 dakikalık akışına benzetiyor; plak başarıya ulaşıp fırsatlar birbiri ardına gelirken yaratıcı gerilimlerin, ilişkilerin ve mesleki yönelimlerin bu yükselişi kısa sürede sona erdirebildiği anlatılıyor. Başarı öyküsünün ani bitişinin filme özgü hüzün ve gerçekçilik getirdiği vurgulanıyor.
Yazıda "vicarious wish-fulfillment" yani başkası üzerinden arzu tatmini sağlama duygusunun filmde güçlü olduğu ama bunun gerçekle yüzleşmeden kaçış olmadığının altı çiziliyor: film mutlu sone tam olarak dayanmasa da içten bir hoşnutluk, hüzün ve cesaret aşılıyor.
Karakterlerin genelinde bir nezaket hissi olduğu, gerçek bir kötü karakterin bulunmadığı ve kimi karakterlerin kusurlu olsa da amaçları ve kimlikleri bulunduğu yazıda ayrıntılı olarak ele alınıyor. Jimmy’nin huysuzluğu, Tina’nın yüzeysel ilgisizliği, filmin komik sert babası ve Sol Siler gibi figürlerin hem eleştirildiği hem de izin verildiği anlatılıyor; ayrıca bu rolleri canlandıran oyuncu isimleri (örneğin Charlize Theron, Liv Tyler, Alex Rocco, Holmes Osborne) metinde yer alıyor.
Yazıda grubun arkadaşlığı, Jimmy’nin sevgilisi Faye’in neşesi ve Hanks’in oyunculuğunun dengeleyici niteliği öne çıkarılıyor; Hanks’in abartıya kaçmadan hem güldüren hem dokunan bir performans sunduğu, kadroyu gölgelemediği kaydediliyor.
Makale, yakın zamanda yapılan bir röportaja atıfla Matthew Rhys’in Hanks’ten aldığı öğüdün "this too shall pass" (bu da geçer) olduğunu aktarıyor ve bunun hem iyi hem kötü günlere yönelik bir hatırlatma olduğunu belirtiyor; yazar, benzer bir alçakgönüllüğün filmin bütününe yayılmış olduğunu söylüyor.
Kişisel gözlemler de içeriyor: yazar filmin kendisi için farklı yaşlarda farklı anlamlar taşıdığını, gençken bitişin daha çok canını yaktığını ama şimdi filmin verdiği mesajın "şöhret ile mutluluk arasında mutluluğu seç"e yakın bir önerme sunduğunu ifade ediyor.
Yazının sonunda teşekkür ve iyi dilekler yer alıyor; ayrıca filmin izlenebilirliğine dair bilgilendirme veriliyor: That Thing You Do! filminin ABD'de Pluto'da, Birleşik Krallık'ta dijital kiralanabilir şekilde ve Avustralya'da Disney+ üzerinden izlenebildiği belirtiliyor.
