The Guardian'daki incelemeye göre The Big Moon solisti Juliette Jackson, 2024'te kolesteatom teşhisi konması ve bir taraftaki işitmenin büyük kısmını kaybetmesiyle sarsıcı bir deneyim yaşadı; bu varoluşsal krizin ardından yazdığı müziği karamsardan ziyade "henüz var olmayan mutlu sonları" tahayyül eden, coşkulu pop-disko şarkılarına çevirdi ve ortaya grubun son albümü Forever çıktı.
Dışarıdan bakıldığında grup on iki yıllık bir geçmişe sahip; Jackson eski bir garson ve büyük hayaller kuran bir isim olarak öne çıkıyor. Kaynağa göre grup dört albüm yayımladı ve 2017'deki ilk albümleri Love in the 4th Dimension ile Mercury adaylığı elde etti; 2019 single'ı "Your Light" ise yüzbinlerce ya da milyonlarca dinlenme sayılarından söz edilen bir başarı örneği olarak anılıyor.
İnceleme, Jackson'ın yaşamındaki daha önceki temalara da değiniyor: ikinci albüm Walking Like We Do çağdaş kadın olmanın zorluklarını işlerken, 2022'de çıkan Here Is Everything anneliğin ve uykusuzluğun yarattığı değişimleri ele alıyordu. Ancak Forever'ın arka planı daha ciddi; teşhis ve işitme kaybı Jackson için hem mesleki hem kimliksel bir tehdit oluşturmuş ve bu sürecin yarattığı acı önce onu karamsar şarkılar yazmaya itmiş; sonra ise tamamen yön değiştirerek iyimser, mutluluğu tahayyül eden parçalara yönelmesine yol açmış.
Albümün müzikal yönü, acıdan sevinçli bir müzikal dünyaya geçişi yansıtıyor. Açılış parçası "Gravity", Jackson'ın çocuğunu kreşten alma sevincinin basitliğini yakalayan, Dreaming dönemi Blondie izleri taşıyan rapturous bir pop şarkısı olarak tanımlanıyor. "Three Things" gençliği ve popu kutlarken MGMT tarzı klavye rifleri ve new wave/disco vurguları taşıyor; "Fun" ise sınırların ötesinde bir hayat hayal eden, Madonna ve Haim'i anımsatan yazımsı bir mutluluk duygusu sunuyor.
Albümdeki temalar genellikle geçiciliği kabullenme ve hayatın anlarını yakalama üzerine kurulu. "F.O.R.E.V.E.R" Fleetwood Mac üretim parlaklığı, Soph Nathan'ın gitarlarıyla desteklenmiş ve anları kavramanın şiirselliğini işliyor; nakaratın çarpıcılığı incelenirken "Can I Get a Reading Please" 60'lar popu tınılarına yaslanıyor. "Sounds" şarkısı daha karanlık bir yan taşısa da genel albümün müzikal parlaklığı gölgeleri bastırıyor.
Diğer izlenimler arasında Bananarama çağrışımlı "I See You, Honey" sevgi güvenini kutlarken, "Speed Bump" kararlılık temasıyla Jackson'ın engelleri aşma iradesini yansıtıyor. Albümün belki de en çarpıcı başlığı olan "You Remind Me That I'm Dying (And That It's Good to Be Alive)" ise hem buruk hem coşkuyla dolu bir nakarat sunuyor; inceleme bu şarkıyı yılın en dokunaklı-euforik nakaratlarından biri olarak niteliyor.
Yazıda ayrıca bu türden bir acıdan coşkuya geçişin müzik tarihinde precedensleri olduğu, New Order, The Cure ve Bon Iver örnekleriyle gösteriliyor; Forever'ın da benzer şekilde kişisel trajediden doğan parlak, sınıfsal bir pop-disko koleksiyonu olduğu vurgulanıyor. İnceleme genel olarak Jackson ve grubun bu albümle müzikal ve duygusal açıdan güçlü bir dönüş gerçekleştirdiğini belirtiyor.
Metnin sonunda inceleme notu olarak yazarın ayrıca Penzance merkezli Nell Davies'in Never Ever Ever adlı işini de dinlediği kısa bir kayıt bulunuyor.
