Kanadalı skeç şovu SCTV'nin mirası, Netflix'in arşive 134 bölüm eklemesi ve yeni bir belgeselin yayınlanmasıyla tekrar tartışma konusu oldu. Dave Thomas, orijinal kadrodan ve başyazardan biri olarak belgeselin başlığına ve içeriğine yönelik eleştirilerini açıkça dile getiriyor; belgesel SCTV: The Greatest Show You’ve Never Heard Of olarak sunulsa da Thomas başlıktaki yaklaşımı aşağılayıcı bulduğunu söylüyor.
Makale, SCTV'nin 1970'ler ve 80'lerde nasıl şekillendiğini ve neden birçok komedyen için etkileyici olduğunu anlatıyor. Second City tiyatrosunun Toronto şubesinden çıkış yapan orijinal kadro; John Candy, Eugene Levy, Catherine O’Hara, Rick Moranis, Joe Flaherty, Martin Short, Harold Ramis, Andrea Martin ve Dave Thomas'ı içeriyordu. Seri Kanada'da 1976 ile 1984 arasında aralıklı olarak yayımlandı ve ABD'de geç gece izleyici kitlesi de yakaladı.
Başlangıç yıllarında SCTV mali açıdan ve yapısal olarak zayıf bulunuyordu; düşük bütçe görüntüsünü avantaja çevirip programı küçük bir televizyon istasyonunun yayın gününü anlatan bir kurguya oturttu. Thomas, ilk iki sezonun başarısız olduğunu, şovun “SNL'nin zavallı kardeşi” gibi algılandığını ve ekibin televizyon üretimini öğrenirken yapım sırasında hata yaptığını aktarıyor. Bu eksiklikler aynı zamanda yazar ve oyuncuların karaktere ve yazıya odaklanmasına olanak verdi.
SCTV'nin karakter odaklı yaklaşımı, Guy Caballero gibi cimri istasyon yöneticisi, Johnny LaRue gibi gösteri yıldızı, Lola Heatherton ve Bobby Bittman gibi tekrarlayan karakterlerle kendine özgü bir mizah dili geliştirdi. Thomas, çok katmanlı parodi örneklerinden gurur duyduğunu; Fantasy Island parodisinin Casablanca, Road to Morocco ve The Wizard of Oz gibi eserleri örerek daha karmaşık bir yazı stili sunduğunu ve bunun Simpsons yazarları tarafından da takdir edildiğini belirtiyor.
Belgeselde yer almasına rağmen Thomas, belgeselin bazı önemli eksiklikler taşıdığını vurguluyor: sahnede yer alan müzisyenler ve grupların, örneğin Boomtown Rats ve Plasmatics'ın hem performans hem de skeçlerde nasıl yer aldığı atlanmış; ayrıca belgeselde Tom Hanks ve Bob Odenkirk'in anlatımı kullanılırken, dizinin yazım sürecine dair sahici katkıda bulunmuş eski yazarların yeterince sorgulanmadığını söylüyor. Thomas, “Neden yazan insanlara sormuyorsunuz?” diye tepki gösteriyor.
SCTV'nin popüler kültürdeki etkisi, McKenzie kardeşler örneğinde görüldüğü gibi beklenmedik şekilde büyüdü. Rick Moranis ve Thomas'ın canlandırdığı Bob ve Doug McKenzie, Kanada stereotiplerini tersine çevirerek izleyiciden büyük karşılık aldı; belgeselde McKenzie kardeşlerin karşılaştığı hayranlık Beatles benzeri bir seviyede betimleniyor. Bu başarının kadro içinde bölünmelere yol açtığını ve ekip içi gerilimlere katkı sağladığını Thomas itiraf ediyor.
Zamanla şov bütçesi arttıkça üretim özgürlüğü azaldı ve dış müdahaleler kadro ile yapımcılar arasında sürtüşmelere neden oldu; örnek olarak NBC'den gönderilen bir yapımcının kafeteryada ağladığı ve ekip tarafından dışlandığı anekdot aktarılıyor. SCTV, ağ değişiklikleri ve kadro hareketleriyle 1984'e doğru yavaşça sonlandı, ancak kadronun birçok üyesi sonrasında Hollywood ve komedi sahnesinde önemli kariyerler inşa etti: John Candy film yıldızlığına yükseldi, Eugene Levy ve Catherine O’Hara Christopher Guest projelerinde ve daha sonra Schitt’s Creek ile öne çıktı, Martin Short ise kendi yolunu sürdü.
Dave Thomas kişisel olarak Grace Under Fire gibi yapımlarda rol aldı, Spies Like Us filmini Dan Aykroyd ile yazdı, animasyon şirketi kurdu ve şu anda oğlu ile birlikte Amazon için bir dizi geliştiriyor; ancak Thomas için SCTV her zaman özel bir yerde kalacak. Netflix'in 134 bölümü eklemesi ve belgeselin ortaya koyduğu anlatı, hem izleyiciler hem de SCTV'nin orijinal yaratıcıları arasında mirasın nasıl temsil edildiği konusunda yeni tartışmalar başlattı.
