Shelagh Delaney’e ait 30 dakikalık bir oyun, Catch Me Who Can, kızının Delaney’nin ölümünden sonra bulmasıyla gün yüzüne çıktı ve sesli oyun (audio drama) olarak yayımlandı. Eserin ortaya çıkışı ve yayımlanması, yazarın daha önce bilinen çalışmalarının ötesinde başka metinler de yazdığını hatırlatıyor ve bu kısa yapıtın küçük bir değerli keşif olduğu belirtiliyor.
Oyunun kökeni, Delaney’nin kızı Charlotte tarafından bulunmasına dayanıyor; Charlotte metni sesli oyuna uyarladı ve oyunun içerisine kendi 14 yaşında 1978’de evden ve okuldan kaçışına dair hayal edilen son birkaç saatin yer aldığını söylüyor. Charlotte, metnin bugüne kadar duyulmamış olmasının nedenlerinden birinin eserin kendi hayatıyla doğrudan ilgili olması ve Delaney’nin bu tür konulara ilişkin kuralları olabileceğini öne sürüyor.
Metnin büyük bölümü, kaçak Hattie ile onu eve dönmesi için ikna etmeye çalışan matematik öğretmeni arasındaki sert kapışmayı içeriyor. Kaçak Hattie rolünü Ivy Sheehan canlandırırken, öğretmeni ise Toby Jones oynuyor; öğretmen oyunda düzen, disiplin ve kontrol dünyasını temsil ederken Hattie özgürlük, anarşi ve kendini ifade etme ihtiyacını simgeliyor.
Delaney durumu ironilerle yüklüyor: Öğretmen aile hayatının kutsallığını savunsa da yalnız ve göze çarpan bir yalnızlık içindeyken, Hattie’nin deneyim arayışı başkalarına karşı umursamazlığı da saklıyor. Diyalogların doğallığı ve akıcılığı öne çıkar; Hattie’nin merak dolu soruları ve öğretmene yönelttiği “merak kutsaldı” türü sorgulamalar metnin karakterini belirliyor.
Oyunda ayrıca göçmenlik, siyasi gerilim ve dönemin kültürel hareketlerine dair göndermeler var. Charlotte Delaney’in sözleriyle oyun, 1978 Londra’sından bir kesit sunuyor; metinde IRA, Vietnamlı 'boat people' ve Rock Against Racism gibi dönemin çalkantılı unsurlarına dolaylı atıflar yer alıyor.
Kısa yapıt Rita Tushingham’ın canlandırdığı seyyar bir çanta kadını karakterini de içeriyor; Tushingham oyunda bir akrabasından söz ederken “Onu hastaneye götürdüler ve bacağını kestiler – tıpkı Başkan Tito gibi” gibi çarpıcı bir benzetme yapıyor. Metnin diyaloglarındaki canlılık ve beklenmedik söylemler, oyuna ayrı bir lezzet katıyor.
Polly Thomas’ın yapımcılığını üstlendiği sesli oyun, Toby Jones ve Ivy Sheehan’ın güçlü oyunculuklarıyla dikkat çekiyor; kaynak, oyunun hem iyi üretildiğini hem de oyunculukların metnin değerini ortaya koyduğunu belirtiyor. Eleştiride, Delaney’nin diyalog yazma konusundaki ustalığı ve gençliğin coşkusu ile eğitimin değeri arasındaki dengeli bakış vurgulanıyor.
Catch Me Who Can’in Spotify’da erişilebilir olduğu belirtiliyor ve bu keşfin Delaney’nin sesi, diyalog becerisi ve dönem anlatımı açısından dinlemeye değer bir örnek sunduğu ifade ediliyor.
