Steven Sater, Roma İmparatoru Nero üzerine yazdığı müzikalin iki on yıl sonra ikinci tam profesyonel prodüksiyonunu gördüğünde hem sevinçli hem de hüzünlüydü; çünkü uzun bir bekleyişi sonlandıran bu anı Duncan Sheik’in yakın zamanda 56 yaşında ölümü gölgeledi. Sater, Nero’nun şimdi Londra’da yeniden sahnelenmesini “belki işim sübvansiyonlu tiyatrolar için çok pahalı, ticari tiyatrolar için çok riskli” diye açıkladığı kariyer engellerinin aşılması olarak yorumluyor.
Sater, Spring Awakening’in 2007’de sekiz Tony ödülü kazanmasından sonra beklentilerin farklı olduğunu, Nero’nun San Francisco’da 2006’da üretilmesine rağmen potansiyel yatırımcıların karakterin sempatik veya ilişkilendirilebilir olup olmadığından şüphe duyduğunu hatırlatıyor. Londra prodüksiyonundaki Andrew Barth Feldman’ın kadroya katılmasını bu sorunun giderildiğinin bir işareti olarak görüyor ve Nero’yu Richard III gibi bir showman olarak yazdıklarını belirtiyor.
Sater’ın Nero sevinci Duncan Sheik’in ölümüyle kesintiye uğradı; Sater, haberden bir gün önce New York’taki Spring Awakening yeniden yapımının ilk okumasına Zoom’la katıldığını ve duygulanıp ağladığını söylüyor. Londra’da ayrıca Dramatists Guild Foundation Gala’sında Sheik’e adanan bir anmayı çevrimiçi izlediğini ve Spring Awakening’den “Touch Me” performansının Sheik’in en sevdiği şarkı olduğunu; Sheik’in dünyada yalnızca onun gördüğü bir üzüntü ve trajik kader algısı olduğunu söyledi.
İkili çalışmalarının niteliğini Sater şöyle anlatıyor: “Hiçbir zaman aynı odada çalışmadık. Ben sözü yazardım, o müziği koyardı; bir yönetmenden not geldiğinde Duncan’ı yeniden yazmaya ikna etmek zorunda kalırdım. Çoğu zaman bir şarkıyı değiştirmek yerine tümünü baştan yazardık.” Alice by Heart (2012) örneğinde, Sheik uygun olmadığında Spring Awakening’den kesilmiş bir şarkıyı alıp yeni bir söz yazdığını aktarıyor.
Sater, Nero prodüksiyonunun geç zamanlı sahnelenmesini çağdaş Amerika ile imparatorluk Roma’sının çöküşünün paralelliğine bağlıyor. 2003’teki “Mission Accomplished” anına atıfla, o dönemden beri böyle bir konunun düşünüldüğünü; günümüzde ise “bir başkan Beyaz Saray’ın bir kısmını altın bir balo salonu yapmak için yakıyorsa” artık Nero hakkında bir müzikale hazır olunduğunu söylüyor ve eseri “anının ürkütücü şekilde” olduğunu nitelendiriyor.
Yazarlık ve kaynak kullanımında Sater’ın klasiklere eğilimi de metinde belirgin: Suetonius’tan Nero, Wedekind’den Spring Awakening, Aeschylus’tan Prometheus Unbound ve Schnitzler’dan La Ronde üzerine çalışmalar yaptığını anlatıyor; ayrıca anılarında Racine’nin Phèdre’siyle ilişkilendirdiği bir sözü zikrediyor. Klasik literatüre düşkünlüğünü, gençken yangından kaçmak için üçüncü kattan atıldıktan sonra yataktan dönerek Antik Yunanca öğrendiği anekdotuyla bağlantılıyor.
Beklenmedik bir duyuru olarak Sater, sonraki oyun fikirlerinden birinin Aeschylus’un Agamemnon’una birebir dayanan bir dramatizasyon olduğunu; bu uyarlamanın John F. Kennedy suikastını şiirsel, Yunan tragedyası formunda sahneleyeceğini söylüyor. Jackie Kennedy’nin Cassandra konuşmasını içereceğini belirtiyor ve bu projenin Nero’yla ilişkisinin ABD demokrasisinin ölümüne dair bir endişeyle bağlantılı olduğunu ifade ediyor.
Haber metni, Sater’ın kariyer geçmişi, Sheik’le ortak çalışma yöntemi, Londra prodüksiyonunun kadrosu ve tematik gerekçeler gibi ayrıntıları alıntılarla sunduğu için Nero yapımının geri dönüşü, Sheik’in ölümü ve Sater’ın yeni dramatik hedefleri arasındaki kronolojiyi koruyor. Makale ayrıca Nero üretiminin Southwark Playhouse Elephant, Londra’daki gösteriminin 5 Aralık’a kadar sürdüğünü not ediyor.
