Sanatçı CJ Reay yaz boyunca 14 adet 'Anarchist Prayer Quilts' (anarşist dua battaniyesi) üretti; bu yoğun üretim süreci sonrası gözlük takmak zorunda kaldığını söylüyor. Reay, poster ve riso çıktılarla özdeşleşen slogan merkezli estetiğini keçe ve aplike yoluyla tekstil malzemesine taşıyarak, yumuşak ve insanî ile sert, makinelerle hızlandırılan dünyaya karşıt bir karşıtlık kurduğunu ifade ediyor.
Reay’in görsel dili, Black Lodge Press işaretleriyle, Friz Quadrata tipi üzerine inşa edilmiş; işleri iki tonlu riso baskı olarak eski görsellerle yan yana geldiğinde "Queer utopias are not fantasies / Queer utopias are necessities!" veya "No great men! Only the great many!" gibi mesajlar veriyor. Sanatçı, etkilenme kaynakları arasında punk grubu Crass'ın sanatçısı Gee Vaucher ve Barbara Kruger'ı sayıyor; Kruger'ın soru soran yaklaşımını sevdiğini, bunun otorite ve uyum konularını düşünmeye ittiğini belirtiyor.
Battaniye projeleri, Reay'in tekstil temelli iki yakın dönemdeki siparişinin devamı niteliğinde: Bradford’daki 1 in 12 anarşist sosyal kulübü için yapılan pankartlar ve Barnsley Civic için grevdeki madencilerin eşleri tarafından yapılan pankartlardan esinlenen bir proje. Bu işler Reay'i Galli ve Amish patchwork geleneği ile Jess Bailey'nin Many Hands Make a Quilt adlı kitabında anlatılan radikal dikim tarihlerine dair yoğun bir okumaya itti; farklı topluluklarda aynı blokların nasıl tekrarlandığı, yerel nüanslarla nasıl işaretlendiği gibi ayrıntıları öğrendiğini söylüyor.
Reay, 19. yüzyıl sonlarında Durham'un Pity Me adlı küçük bir köyünde yapılmış klasik bir yıldız desenli battaniyeye aşık olduğunu anlatıyor; bu örnek onun için hem ürkütücü hem de önemli bir keşifmiş. Keçe aplikenin teknik olarak 'gerçek bir battaniye' sayılmayacağını bildiğini ama işlerinin "güzel" olmasının kendisi için önemli olduğunu vurguluyor: "Anarşi sıklıkla 'güzel bir fikir' olarak anılıyor. Gerçek olan, insanî olan bir şeyi savunma ihtiyacı benim için önemli hale geldi, her şey dijital makinelere, yapay zekâya dahil edilirken." Reay, yapay zekâyla üretilmiş sanatın insanın sanatı yapma deneyimiyle çeliştiğini hissediyor ve kendi emeğini, parmaklarının ağrımasını örnek vererek bu çalışmaları 'dua battaniyeleri' diye anıyor.
Bir uzun battaniyede geçen satırlar doğrudan daha sert bir dile de yer veriyor: "May every data centre crumble to dust / May the machines of death turn to ruin & rust / May the flowers bloom & concrete split / May the last tech lord choke on his own bullshit." Medyumun kendisi, yumuşak-insanî ile sert-makine arasında kurulan bir karşıtlık sağlıyor.
Reay, East Yorkshire'da yaşıyor; kuzeyde Carlisle yakınlarında büyüdüğünü, BNP'nin bazı faaliyetlerinin olduğu bir yerde büyümenin onu antifasizme yönlendirdiğini anlatıyor. Newcastle'da siyaset ve sosyoloji okudu, şehirdeki Star and Shadow gibi radikal sanat mekânlarında zine, gig ve baskı işleriyle tanıştı; bu ortamın DIY kültürünü öğrenmesinde çok belirleyici olduğunu söylüyor. Pandemi öncesine kadar sanat hep 'yan iş' olarak kalmış, pandemi ise tarzının netleşmesini ve poster denemelerine başlamasını sağlamış.
Black Lodge Press ismi Twin Peaks ve David Lynch'e bir gönderme; Reay'in dijitaldeki görünürlüğü yüksek: kaynak metne göre bugün 145.000 Instagram takipçisi olduğundan bahsediliyor. İlk dikkat çeken işleri arasında "Destroy fascism" yazılı bir tasarım ve daha sonra geniş kitlelere ulaşan "Growing a garden is a beautiful & radical act." sloganlı tasarım yer alıyor. Reay, çalışmalarını para odaklı bir şeye dönüştürmek istemediği için web mağazasını yılda sadece birkaç kez açtığını, bunun dışındaki zamanlarda projelere, bahçesine ve "biraz tembellik etmeye" öncelik verdiğini söylüyor.
Reay, ticarileşme kaygısını açıkça ifade ediyor; tüketim kültürüne katkıda bulunmaktan kaçınmak istiyor. Ayrıca ifade özgürlüğü, zine'lerin önemi ve çevrimiçi platformların denetimi konusunda endişeli: protesto baskılarının arttığı bir dönemde zine'lerin yeraltı dağıtım ağlarına dönüştürülmesini ve Elon Musk veya Zuckerberg gibi platformlarda gerçek ifade özgürlüğü olmadığını belirtiyor. Yaratımı kolay taklitlere karşın, görsel dilinin DIY topluluklarına yayılmasından memnun olduğunu, bazen eserlerinin çalınmasıyla ilgili esprili bir kabullenme bulunduğunu da anlatıyor; örnek olarak Friz Quadrata tipiyle Tesla üzerine yapıştırılmış "Anti-Elon Tesla Club" sticker'ını gösteriyor ve bunun kendisine ait olmadığını vurguluyor.
Reay'in çalışmaları festival ve mekânlarda da yer alıyor: Glastonbury'de gerçek hayatta kurulmuş bir anarşist bahçıvanlar kulübü daveti aldığı, battaniyelerin ayrıca Ocak ayında çıkması planlanan ilk kitabına ilham verdiği ve görüldüğü gibi birçok DIY mekânda sergilendiği kaynakta aktarılıyor. Reay popülerliğinin getirdiği paradoksu kabul ediyor: bir yandan kapitalizme, faşizme ve teknolojik hızlanmaya karşı duruşun sembollerinden biri olmak hoşuna giderken, öte yandan belirli bir estetikle anılmanın ve 'anarşist topluluğun Live, Laugh, Love'u'na dönüşme endişesinin farkında olduğunu söylüyor.
