Avustralya'da bazı sosyal medya içerik üreticilerinin yürüttüğü "sokak röportajları"nın, hedef alınan kişileri küçük düşürmek veya bilinçli olarak öfkeye sevk etmek amacıyla kullanıldığına dair endişeler artıyor; Rundle Mall'da Emma Carson'ın Elspeth Mackellar ile yaşadığı deneyim haberde somut bir örnek olarak sunuluyor. Carson, Mackellar'ın kendisine aniden yaklaştığını, küçük bir mikrofon tuttuğunu ve camerapersonun kenarda olduğunu; çekimin farkına sadece "doğmamışlar insan mı" diye sorulduğunda vardığını anlatıyor. Carson, konuşmaya devam etse sözlerinin çarpıtılacağını düşündüğü için röportajı sonlandırdığını ve uygulamadan rahatsız olduğunu söylüyor.
Mackellar'ın kullandığı taktiklerden biri olarak haberde "Gish gallop" tanımlanıyor; bu taktikle röportaj yapılan kişi mantıksız veya yanlış bilgi içerebilecek hızlı ve yoğun bir soru akışına maruz bırakılıyor. Carson, taktiğin amacının gerçek bir tartışma değil, karşıt görüştekileri küçümsemek olduğunu belirtiyor: "Strateji, kendileriyle aynı fikirde olmayan insanları küçük düşürmek."
Oxford English Dictionary'in yayımladığı tanıma göre "rage-baiting", öfke veya öfkeyi tetiklemeyi amaçlayan, provoke edici veya rahatsız edici içerik üretmek ve böylece etkileşimi artırmak için yayılan bir içerik türü. Haberde ayrıca Avustralyalı içerik üreticilerinin pro-Palestine, anti-One Nation ve March for Australia gibi gösterilerde katılımcılara yaklaşarak kısa, çarpıtılmış klipler yayınladıkları; bazılarının ise masalar veya tabelalar kurarak "beni yanlış çıkar" provası yaptığı, iyi hazırlanmış içerik üreticilerinin eleştirmenlerini "çökertme" görüntüleri paylaştığı örnekleri aktarılıyor.
Haberde yer alan diğer örneklerde ise bazı Evanjelik Hristiyanların Ramazan sırasında Müslümanlarla tartışma girişiminde bulunduğu gibi uygulamalar da sayılıyor. Bir akademisyen, bu tür röportajların "tartışma amaçlı değil, tartışma malzemesi yaratma"ya yöneldiğini ve bunun büyük ölçüde gelir elde etmeye dayalı olabileceğini vurguluyor.
eSafety Komiseri Julie Inman-Grant, sokak röportajlarının "sömürücü veya küçük düşürücü" görünmesiyle ilgili artan endişeler olduğunu belirttiğini habere söylemiş; "Teknik olarak yasal olması, etik olduğu anlamına gelmez" diye eklediği aktarılıyor. Flinders Üniversitesi'nden Dr Lisa Harrison ise bu tür uygulamaların etik yönünü eleştiriyor ve içerik üretiminden para kazanmanın—reklam, sponsorluk, ücretli görünürlük, satış ve bağış toplama gibi—çok sayıda yolunun bulunduğuna dikkat çekiyor.
Flinders Üniversitesi'nden Prudence Flowers, ABD'de benzer "rage-baiting" sokak röportajlarının uzun süredir popüler olduğunu, anti-abortion, anti-LGBTQ+ ve anti-göçmen gruplar arasında bir kesişme olduğunu ve bu tür yaklaşımların normalleşmeye başladığını söylüyor; ayrıca insanların yayımlandıktan sonra çektikleri görüntüler üzerinde kontrolü kalmadığı uyarısını yapıyor: "Her şey içerik."
Hukuki açıdan, University of New South Wales'ten gizlilik ve veri koruma araştırmacısı David Vaile, bu "rage-bait makinesinin" gözetim cihazları yasası, gizlilik yasaları, iftira ile ilgili hükümler ve olası hedeflemelerde takip ve taciz yasaları dahil olmak üzere çeşitli eyalet ve federal düzenlemeleri ihlal etme riski taşıyabileceğini belirtiyor. Vaile, kişinin kaydın başladığından veya devam ettiğinden habersiz olduğu durumlarda Gözetim Cihazları Yasası kapsamında ihlal olabileceğini, gizlilik ve rıza gereksinimlerinin bulunduğunu; şikayetlerin genellikle bir "kara delik"e düştüğünü ve ayrıca yayımlamanın kendisinin ayrı bir suç teşkil edebileceğini vurguluyor.
Haberde Bird Flip'in "abortion'ı sonlandırma" taahhüdünde bulunan ve altı içerik oluşturucudan oluşan bir örgüt olduğu, Mackellar'ın insan hakları sorup daha sonra kürtaj ile ikiyüzlülük iddiasında bulunduğu tipik soruların örnek verildiği; bununla birlikte uluslararası insan hakları yasalarının güvenli kürtaj hakkını koruduğu ve doğmamışı kapsamadığı şeklindeki hukuki açıklamaya da yer verildiği aktarılıyor. Son olarak, Mackellar'ın yorum talebine yanıt vermediği belirtiliyor.
