NME, 15-17 Ekim tarihlerinde Cardiff mekanlarını kaplayan Sŵn Festival 2026’da izlediği en iyi performansları derledi. Yaklaşık 20 yıldır yükselmekte olan sanatçıları öne çıkaran çok mekanlı etkinlik bu yıl da benzer bir rol oynadı; kaynaklar arasında Disclosure, Wolf Alice, The Last Dinner Party ve Black Country, New Road gibi önceki başarı hikâyeleri gösterildi ve NME bu yılın en dikkat çeken setlerini sıraladı.
Bathing Suits’in Clwb Ifor Bach’teki ikinci performansı, frontwoman Freyja Blevins’in erken bir isteğiyle daha da etkileyici hale geldi: “If you’ve got strobes, can you use them for this song?” diye sahne ışık teknisyenine nazikçe sorması, grubun şovunu olağanüstü bir seviyeye taşıdı. Leedsli grup, ‘I Can Be A Freak’ ve ‘Empathy’ gibi parçalarda Blevins’in sahnedeki siluet hâline dönüşmesiyle ve strobların arka planda patlamasıyla canlı performans gücünü gösterdi.
Wiltshirelı şarkı yazarı Dermot Henry, tam kadro çalarken yerinden kalkıp tek başına klavyeye oturması arasında geçiş yaparak Clwb Ifor Bach’te farklı tonlar sundu; performans sırasında Bright Eyes, Cameron Winter ve Dove Ellis izleri hissettiren anlar olsa da Henry’nin alt-folk parçaları pastişe düşmeden özgün kaldı. NME, Henry’nin performansının önümüzdeki yıl çıkacak ilk albümü 'Bad Throw, Good Catch' için olumlu işaretler verdiğini belirtti.
Belfast kökenli Esmeralda Road, bir pubların üst katındaki parlak şerit ışıkların yarattığı atmosferde bile geri adım atmadı; ön sıralardaki dinleyiciler şarkıları coşkuyla eşlik ederken vokalist Charlie Magill’in bariyeri aşan enerjisi ve ‘Park It’ gibi parçaların ani ritim ve tempo değişimleri sete sürpriz unsurları kattı.
Manchester grubu Martial Arts’in Clwb Ifor Bach performansı, sıkı örülmüş ama kontrolsüzlüğe açık bir gerilim taşıyordu. ‘Before The Fire’ın tekrar eden riffi ve daha seyrek, kasvetli ‘The New House’ parçasının çökme ihtimali, üç gitaristin sürekli yeni parçalar eklemesiyle sahnede bir dinamizm yarattı.
Pixie McCann, festivalin açılış gecesinde sahnede espriyle karışık bir itiraf yaptı: “This song is about lying to men, which I do often.” Bu ilk şaşırtıcı cümle, ardından gelen ‘It’s Pixie’yle daha karanlık ve teatral bir hâl aldı; McCann’in canlı bandıyla sunduğu şarkı Florence + The Machine’in tiyatral yönleri ile NewDad’ın karanlık gitarlarını anımsatan bir harman oluşturdu.
Güney Afrikalı punk üçlüsü Twenty One Children, Tiny Rebel’daki setinde nadiren görülen moshing anlarına sahne oldu; grup, sıkışık odada thunderous rifflar çalarken vokalist Abdula Skink kalabalığın içine atlayıp izleyicilere hareket etmeleri konusunda örnek oldu. Grubun ‘Life Thing’ ve ‘Warriors’ gibi parçaları bu enerjiyi besledi.
Tiny Rebel’de bir diğer öne çıkan isim Wyatt idi; şu ana dek yalnızca bir single yayımlamış olmalarına rağmen kapıdan içeri girmesi zor olan bir sete dönüşen performans, dinleyenlere grubu gelecek vaat eden bir noktada gösterdi. Manchesterlı dört kişilik grup, ilerleyen dönemde Westside Cowboy’ın destekçisi olarak sahne alacak olmalarıyla benzer bir sound hattından geldiklerini gösterdi; Emily Mason’ın trompet çizgileri sete ayrı bir güzellik kattı. NME’nin Sŵn Festival 2026 seçkisi, festivalin uzun tarihçesinin ve sahneye çıkan yeni isimlerin sunduğu çeşitliliğin altını çizdi.
