The Guardian'ın kültür sayfasında yayımlanan eleştirel bir derlemeye göre, Frieze fuarında öne çıkan on eser hem provokatif yerleştirmeler hem de tarihselleştirilmiş işler arasında dikkat çekiyor; listede seks işçiliğini sanayileştirilmiş bir süreç olarak ele alan bir enstalasyondan, tuvaletlere yerleştirilmiş sanat objelerine ve fosilleşmiş dinozor kafataslarına kadar çeşitli çalışmalara yer veriliyor.
Ella Fleck’in merkezdeki platformu, ziyaretçinin ayakları altında titreşiyor ve erkek bir ses fısıldayarak cinsel fantaziler anlatıyor; metin, bu seslerin OnlyFans hesaplarını yöneten üçüncü taraf ajanslara dayandığını ve kullanıcılarla kurulan kurmaca ilişkilerin endüstriyel ölçekli ticaretini gösterdiğini belirtiyor. Yazar bu çalışmayı yağlı, rahatsız edici ve seks işçiliğinin kitlesel sömürüsünü açığa çıkaran bir keşif olarak tanımlıyor.
Yuli Serfaty imzalı metalik, başsız köpek heykelleri serginin bir standını bekliyor; keskin pençeleri ve yere sürünen ağır meme detaylarıyla tanımlanan bu varlıkların video kaydı, yaratığın kabinden kaçmaya çalıştığını ve sonunda başardığını gösteriyor. Eleştirmen, bu kurulumun feminenliği aşırıya taşıyan, bedeni değersizleştiren ve hicivli bir çizgi taşıdığını yazıyor.
Rirkrit Tiravanija’nın David Zwirner standındaki işi, robotik bir kolun ziyaretçilere küçük kırmızı-beyaz bir ibuprofen tableti uzatması; eğer uzanmazsanız tablet yere düşüyor. Metinde bu tekrar eden eylemin nafile, müstehcen ve anlamsız bir ritüel hissi verdiği, modern hayata dair bir yorum sunduğu vurgulanıyor.
Carolyn Lazard’ın düzenlemesi ilk bakışta bir kalem sergisi gibi görünse de, bu kalemlerin Amerikan tıp profesyonellerine promosyon olarak verilen ilaç firması objeleri olduğu, Lazard’ın bunları gerçek doktorların estate satışlarından satın aldığı aktarılıyor. Antidepresan, ADHD ilaçları ve Viagra marka logolarının bulunduğu kalemler aracılığıyla metin, sağlık hizmetlerinin kurumsal olarak nasıl alınıp satıldığına dair kasvetli bir kavramsal portre çizildiğini belirtiyor.
Gray Wielebinski’nin çalışması bu yıl Frieze tuvaletlerindeki pisuvar pastillerini sanat objesine dönüştürüyor; her bir pastilin özel bir kokusu var ve metal kafeslere gömülmüş durumda. Yazar, bunların küçük mastürbasyon cihazlarını andırdığını ve neredeyse erotik heykeller gibi durduğunu ifade ederek esprili bir kıskançlık tonu da ekliyor.
Miriam Cahn’in galerideki tüm standı, 26 yıllık otoportre serisini bir arada sunuyor; bulanık, karışık renklerle oluşturulmuş, gülümseyen ve çığlık atan figürlerle dolu bu resimler yoğun bir psikolojik, abartılı ve duygusal içe bakışı temsil ediyor. Eleştirmen, bu resimleri fuardaki sıradanlaşmış resimlere karşı öne çıkan bir elmas olarak nitelendiriyor.
Stair Sainty galerisinde yer alan William-Adolphe Bouguereau örneği, yazara göre 19. yüzyıl akademik resim zevkinin küçük bir mücevheri; Tintoretto’ya dayanan sararmış küçük bir kompozisyonda bir adamın yere prostrat halde yatışı, kopmuş ipler ve kırılmış tahta detaylarıyla şiddetin sonrasını anlatıyor. Metinde bu keşif, Masters bölümünde arka duvardaki saklı sanatsal zenginlikleri bulma keyfiyle ilişkilendiriliyor.
Frieze Masters spotlight bölümünde gösterilen Luce Turnier’in işleri, Haiti ve Paris arasındaki yaşamıyla anılan modernist bir figürün unutulmuş döneminden gelen ciddi portreler ve vitrinlerle sunuluyor; yazar, Turnier’in işlerini daha geniş müze incelemelerine uygun bir alan olarak tanımlıyor.
David Aaron galerisinin standa taşıdığı dinozor kafatasları, fuar gezisini antikacılık ve Flaman tablolarının arasında bir Jura molası haline getiriyor; listede dev bir triceratops kafatası ve içinde bir allosaurus dişi gömülü camarasaurus supremus örneği sayılıyor; metin, bunları “acımasız” ve çocuk izleyiciler için çekici öğeler olarak betimliyor.
Sohrab Hura’nın resimleri, gündelik şiddetin grotesk dışavurumlarını barındırıyor: yerde tekmelendiği görülmüş bir adam, kanayan bir leşin üstünde gagalayışta bir karga ve bir gazeteye bakıp dehşete düşmüş figür gibi sahneler; yazar bu işleri Edvard Munch’a benzetse de daha fazla kan ve iç organ betimlemesi içerdiğini, bazı parçaların zayıf kaldığını ama çoğunun öfkeli ve güçlü işler olduğunu kaydediyor.
