1983'te David Nash, Kensington Gardens'dan Cae’n y Coed'den getirdiği ve sekiz metre çapında bir halka oluşturan 83 çim parçasını Serpentine Gallery'nin dış mekanına yerleştirerek Sod Swap adlı işiyle sanat dünyasına meydan okudu. O zamanlar Nash'in amacı kişisel kimliğini ve dış mekan heykelinin sınırlarını göstermekti; çevresel bir niyeti olmadığını söylese de eser beklenmedik ekolojik bir anlam kazandı.
Nash'in projesi öncesinde yetkililer, Kuzey Galler bitkilerinin Kensington'un özenli çimlerini “bulaştırma” riski konusunda endişelendi; buna karşın çalışma gerçekleştirildi. Serpentine gösterisi sona erdikten sonra Common Ground'dan Sue Clifford ve Angela King girişimiyle çimler Kenwood House'un çimenlerinde korundu ve orada ekolojistler çim halkalarındaki tür sayısını saydı: Galler'den getirilen çim halkasında 28 farklı tür bulunurken, Kensington'dan çıkarılan düzenli çimlerde yalnızca üç tür tespit edildi. Bu bulgu, Nash'in sanat girişiminin kent parklarının tür çeşitliliği bakımından kırsal çayırlardan geri kaldığını gözler önüne seren bir mesaj haline gelmesine yol açtı.
Nash, Londra'ya götürülen Galler çimini bordo bakımını sürdürmek için suladı ve ikinci el bir çim biçme makinesi bile aldı; başlangıçta çimleri tekrar Kensington'a geri götürme planı vardı ama Arts Council'ın proje bütçesi bitince çimler yerinde kaldı. On yıl Kenwood House'da kalan çimler daha sonra kaldırıldı; Nash, Londra'ya ait çimlerin Galler'de zamanla yosunla kaplandığını, ağaçların gölgelendirmesiyle yapının değiştiğini ve uzun süre bakımını sürdürdükten sonra doğal sürece bırakıldığını anlatıyor.
2023'te Mike Perry, batı Galler'de 4.9 hektarlık bir arazi üzerinde yürüttüğü rewilding ve sanat projesinin parçası olarak Nash'in fikrini tersine çevirmeye karar verdi ve sanatçıyla iletişime geçti. Perry, Nash'in 1983 eserinin yapıldığı bölgeyi görmeye gittiğinde orada hâlâ hafif bir çim dairesi izi bulabildiklerini aktarıyor. Perry, Reverse Sod Swap için Nash'in katalog notunda belirtilen 83 adet 90x30 cm'lik sodun ölçülerini kullandı ve her bir sodu yerinden çıkarmak için Nash'in yaptığı gibi küçük ahşap taşıyıcı 'gergiler' yaptı; çimleri taşıma sırasında otoyol dinlenme tesislerinde durup suladıkları anlar da basında yer aldı.
Taksitten sonra botanikçiler her iki yerde de sayımlar yaptı ve sonuçlar şaşırtıcıydı: Springfield Park'tan alınan çimlerde toplam 39 tür tespit edilirken, Pembrokeshire'dan, hâlâ koyunların yoğun otladığı bir meradan alınan çimlerde yalnızca dört tür bulundu. Bu bulgu, Nash'in 1983'te ortaya koyduğu şehir-kır karşıtlığını tersine çevirir nitelikteydi ve dört on yıl boyunca İngiltere peyzajının görünürde sabit kalsa da biyolojik çeşitlilik bakımından değişim geçirdiğini gösterdi.
Perry, sahadaki gözlemlerinin kentte yeniden vahşileştirme çabalarının bazı olumlu etkilerini yansıttığını söylüyor; örneğin parkların ve kanalların kenarlarındaki vahşi alanların türleri yeniden canlandırdığına dair kişisel izlenimleri var. Projenin ortaya koyduğu diğer bir unsur ise kırsal arazideki yoğun otlatma ve peyzaj yönetiminin çeşitliliği azaltabileceğine dair endişe; Perry, bununla ilgili olarak RSPB başkanının “national parks are where wildlife goes to die” gibi keskin bir değerlendirmesini anımsıyor.
Nash, Sod Swap'ın sanatçı niyetinden ötesine geçen ekolojik yankısından etkilendiğini belirtiyor ve Perry'nin Reverse Sod Swap'ının bu mesajı güncelleştirdiğini söylüyor: Nash, eserlerin dış mekânda yer almasının zamanla değişimlere açık olduğunu ve izleyicilerin bunu görüp fark edebileceğini vurguluyor. Reverse Sod Swap by Mike Perry and David Nash adlı kitap Little Toller tarafından 16 October tarihinde yayımlandı ve kaynakta verilen bilgiye göre kitabın fiyatı £25; Guardian üzerinden sipariş bilgisi de haberde yer alıyor.
