The Guardian'ın değerlendirmesine göre Anne‑Marie Duff, Helen Edmundson'ın yeni oyununda merkezî bir performansla dikkat çekiyor; ancak eleştirmen oyunun kurgusunu ikna edici bulmayarak genel olarak inandırıcılığın zedelendiğini söylüyor. Yazıya göre sonuç, sahnedeki güçlü tekil anlatımların bütünsel olarak izleyiciyi inandırmamasıyla ortaya çıkan bir ''suspension of disbelief'' başarısızlığıdır.
Duff oyunda Julie karakterini canlandırıyor: annelik, boşanmışlık ve iş yaşamıyla zaten yüklü bir hayatı olan bir kadın. Metinde anlatılan ana olay bir metro istasyonunda rastgele ve saldırgan bir şekilde ona hakaret eden 11 yaşındaki bir çocuktan kaynaklanıyor; Julie bu çocuğa tepki gösteriyor ve ardından, eleştirmenin ifadesiyle, bir dizi inandırıcılık sorunlu kurgu dönencesiyle karşı karşıya kalarak yasal bir mücadele ve potansiyel hapis cezasıyla muhatap oluyor.
Metinde CCTV görüntülerine atıf yapılması ve bunların ileride belirleyici bir video açığa çıkarması beklentisi belirse de eleştiri, oyunun hiçbir kesin kanıt sunmadığını ve buna rağmen Julie'nin her şeyi kaybetme riskiyle karşı karşıya bırakıldığını vurguluyor. Oyun, gündelik hayatta kadınlara yönelen cinsiyetçi davranışlara, maruz kalınan küçük düşürücü tacizlere ve çevresindekiler tarafından hafife alınan hikâyelere yoğunlaşıyor.
Eleştiri, oyunun temel temaları arasında hukuk sisteminin kadınlara karşı güvensiz tutumu ve erkekleri (ve burada bir 11 yaşındaki çocuğu) daha kolay inanılır kılma eğilimini öne çıkarıyor; yazıda bu açıdan Prima Facie gibi örneklerle benzer mevzulara değinildiği, fakat Some Woman'ın bir mahkeme draması olmadığı ve oyunun dönüştüğü suç iddialarının inandırıcı bulunmadığı belirtiliyor.
Yönetmen Blanche McIntyre tarafından sahnelenen yapım arada kısa bir mola olmadan oynanıyor; eleştirmen yönetim ve sahnelemede parlama potansiyeli olduğunu, ancak senaryonun yapısal eksiklikleri ve oyuna sıkıştırılmış birçok yönün (bir kız çocuğunun yeme bozukluğu, Julie’nin diğer kızıyla sorunlu ilişkisi, aldatılma ve boşanma deneyimi gibi) yeterince açılmadan yüzeysel bırakılması nedeniyle potansiyelin tam kullanılamadığını yazıyor.
Metin içinde bireysel sahnelerin dokunaklı ve sarsıcı olduğu, özellikle Julie ile çocuğun babası (Stephen Wight) arasındaki hesaplaşmanın doruk noktayı oluşturduğu vurgulanıyor; bu dönemeç de yine kurgusal inandırıcılığı zorlasa da öfke, korku ve tehdit hissinin gerçekliğinin izleyicide karşılık bulduğu aktarılıyor.
Eleştiride Grace Doherty ile Hannah Onslow'un canlandırdığı kız çocukları ve onların hikâyelerinin kısa ve yüzeysel işlendiği; Julie karakterinin mağduriyete itilmesine rağmen onun dayatılan güçsüzlüğü reddettiği, gerçeği savunmasıyla günlük bir kahramana dönüştüğü ifade ediliyor. Yazıya göre bu mesaj kendi başına güçlüdür, fakat anlatının zayıflıkları mesajın etkinliğini sınırlıyor.
Yazı, yapımın National Theatre'ın Dorfman Theatre sahnesinde oynandığını ve 21 November tarihine kadar sahnelendiğini not ediyor; sonuç olarak eleştirmen Anne‑Marie Duff'un merkezî performansını övüyor ancak Helen Edmundson'ın kurgusal tercihleri nedeniyle oyunun bütünsel inandırıcılığının zedelendiğini belirtiyor. Bu metin bir eleştiri/inceleme niteliğindedir ve Guardian değerlendirmesine dayanmaktadır.
